Metoda Contiguous - cz. 4

Dodawanie oczek w skosach ramion i rękawach

Zaraz po nabraniu oczek z plisy i przerobieniu rzędu powrotnego rozpoczynam tworzenie skosów ramion. W tym celu rozpoczynam dodawanie oczek po zewnętrznych krawędziach pasów obojczykowych. Oczka będą dodawane w każdym rzędzie.

Metoda dodawania jest dowolna, ale ja zwykle dodaję oczka z poprzecznych nitek poprzedniego rzędu. Zwracam też uwagę, by wszystkie oczka konkretnego obszaru skręcały się w jednym kierunku. Dodatkowo dbam o symetrię. Osią symetrii są pasy obojczykowe, dlatego po prawej stronie pasów (patrząc na nie na prawej stronie roboty) stosuję oczka prawoskrętne, a po lewej lewoskrętne.

Tworzenie skosu ramion poprzez dodawanie oczek krok po kroku:

1. Przerabiamy plisę i oczko przodu.

2. Dodajemy oczko prawe prawoskrętne z poprzecznej nitki:

- wbijamy prawy drut pod poprzeczną nitkę,

leżącą między oczkami z poprzedniego okrążenia,

- przekładamy nitkę bez przekręcania jej na lewy drut,

- wbijamy się prawym drutem w przednią część narzuconej nitki tak, by ją przekręcić,

nabieramy włóczkę i przeciągamy ją tworząc oczko przekręcone w prawo.

3. Przerabiamy oczka pasa obojczykowego, po czym
dodajemy oczko prawe lewoskrętne z poprzecznej nitki:

- wsuwamy prawy drut pod poprzeczną nitkę,

leżącą między oczkami z poprzedniego okrążenia,

- przekręcamy poprzeczną nitkę i nakładamy na lewy drut,

- wbijamy się prawym drutem w tylną część narzuconej nitki, 

nabieramy włóczkę i przeciągamy ją, tworząc oczko przekręcone w lewo.

4. Przerabiamy kolejne oczka ściegiem gładkim prawym aż do drugiego pasa obojczykowego, wokół którego dodajemy oczka w identyczny sposób jak tutaj.

5. Odwracamy robótkę na lewą stronę, przerabiamy plisę oraz oczka prawego przodu,
po czym dodajemy oczko lewe lewoskrętne z poprzecznej nitki:

 

- wsuwamy prawy drut pod poprzeczną nitkę,

leżącą między oczkami z poprzedniego okrążenia,

 - przekręcamy poprzeczną nitkę i nakładamy na lewy drut,

- wbijamy się prawym drutem w tylną część narzuconej nitki tak, by ją przekręcić,

nabieramy włóczkę i przeciągamy ją, tworząc oczko przekręcone w lewo.

5. Przerabiamy oczka pasa obojczykowego, po czym
dodajemy oczko lewe prawoskrętne z poprzecznej nitki:

- wsuwamy prawy drut pod poprzeczną nitkę, 

leżącą między oczkami z poprzedniego okrążenia,

- przekładamy nitkę bez przekręcania jej na lewy drut,

- wbijamy się prawym drutem w przednią część narzuconej nitki,

nabieramy włóczkę i przeciągamy ją tworząc oczko przekręcone w prawo.

 

6. Przerabiamy kolejne oczka ściegiem gładkim lewym aż do drugiego pasa obojczykowego, wokół którego dodajemy oczka w identyczny sposób jak tutaj.

W ten sposób dodajemy oczka tyle razy, ile wyszło nam z obliczeń w II etapie 2 cz. instruktażu.

Po dodaniu wszystkich oczek, od razu od kolejnego rzędu dodaje się oczka na główkę rękawa. W przypadku parzystej liczby oczek obojczykowych początek kształtowania rękawa wypadnie na prawej stronie robótki, a w przypadku nieparzystej - na lewej.

Oczka dodajemy po wewnętrznej stronie krawędzi oznaczonych markerami. Od tego momentu zmieniamy też kierunek skrętu dodawanych oczek.

W efekcie końcowym wygląda to tak:

Dodawanie oczek kończymy w momencie osiągnięcia początku podkroju pach. W tym miejscu oddzielamy rękawy od tułowia, a przód łączymy z tyłem, dodając w miejscu łączenia oczka podkroju pachy. Od tego momentu rozpoczniemy też kształtowanie całego podkroju, ale więcej na ten temat napiszę w kolejnej części.

Poniżej wstawiam linki do pozostałych części opisu:


Metoda Contiguous - cz. 1 (opis metody i potrzebne narzędzia).
Metoda Contiguous - cz. 2 (część teoretyczna - obliczenia).
Metoda Contiguous - cz. 3 (nabieranie oczek początkowych z plisy).
Metoda Contiguous - cz. 5 (tworzenie podkroju pach).
Metoda Contiguous - cz. 6 (rękaw w miejscu przylegającym do podkroju pachy).

Metoda Contiguous - cz. 3

Nabieranie oczek początkowych z plisy.

Mój przykładowy sweter będzie przerabiany ściegiem gładkim prawym w rzędach (jak w swetrze na zapinanie), od razu z 6 - oczkową plisą "francuską". Zastosuję też głęboki dekolt w szpic. W takim wariancie warto rozpocząć dzierganie właśnie od plisy przylegającej do dekoltu, a potem dobrać z niej oczka początkowe.

Długość tego odcinka plisy uzależniona jest od liczby oczek początkowych swetra (w tym miejscu należy zerknąć w notatki i przypomnieć sobie obliczenia z I etapu 2 cz. instruktażu).

Aby poprzeczne łączenie plisy z resztą tułowia wyglądało ładnie należy trzymać się dwóch zasad:

1. Od strony łączenia należy przerabiać oczko brzegowe w każdym rzędzie.

2. Na każde 3 rzędy plisy dobiera się później 2 oczka.


Aby obliczyć liczbę potrzebnych rzędów tego odcinka plisy, należy sumę oczek początkowych tyłu i dwóch obojczyków podzielić przez dwa, a wynik pomnożyć przez trzy.

32 (tył) + 8 (I obojczyk) + 8 (II obojczyk) = 48 oczek

48 : 2 = 24 x 3 = 72 rzędy plisy


Szerokość dzierganego paska to liczba oczek plisy + jedno dodatkowe oczko.

6 + 1 = 7 oczek

Plisa i nabieranie oczek początkowych krok po kroku:

1. Z łańcuszka nabieram 7 oczek i ściegiem francuskim (oczka prawe)
przerabiam pasek na wysokość 72 rzędów (36 "żeberek")

 

2. Dorabiam jeszcze jeden dodatkowy rząd.

3. Odwracam robótkę i przerabiam pierwsze 7 oczek:
(6 oczek plisy i jedno oczko części przedniej swetra).

4. Z dłuższego brzegu plisy rozpoczynam dobieranie 48 oczek
(podzielę je sobie zielonymi markerami na pasy obojczykowe i tył swetra)

- wbijajam się prawym drutem w oczko leżące poniżej dwóch nitek od brzegu plisy,

 

- przeciągam włóczkę, by utworzyć oczko

- wbijam się prawym drutem w oczko kolejnego rzędu plisy,

- przeciągam włóczkę, by utworzyć kolejne oczko.

- trzymając się zasady dobierania: "dwa oczka z trzech rzędów"
(sekwencja: "dobieram, dobieram, opuszczam") nabieram resztę oczek aż do łańcuszka.

5. Pruję łańcuszek i przekładam uzyskane w ten sposób oczka na lewy drut
(6 oczek + jedno takie "nie wiadomo co", które trzeba po prostu przekręcić
i przerobić jak zwykłe oczko)

6. Przerabiam oczka do końca rzędu.



7. Odwracam robótkę i na lewej stronie przerabiam rząd powrotny,
kontynuując ścieg francuski w plisie i dżersej w tułowiu.

Od kolejnego rzędu rozpocznie się dodawanie oczek na skosy ramion, co opiszę w kolejnej części.

Poniżej wstawiam linki do pozostałych części opisu:

Metoda Contiguous - cz. 1 (opis metody i potrzebne narzędzia).

Metoda Contiguous - cz. 2 (część teoretyczna - obliczenia).
Metoda Contiguous - cz. 4 (dodawanie oczek w skosach ramion i rękawach).
Metoda Contiguous - cz. 5 (tworzenie podkroju pach).
Metoda Contiguous - cz. 6 (rękaw w miejscu przylegającym do podkroju pachy).

Metoda Contiguous - cz. 2

Część teoretyczna - obliczenia

W tym poście pokażę jak poradzić sobie z obliczeniami w początkowym etapie tworzenia swetra contiguous. Należy pamiętać, że wszelkie podawane wymiary powinny być wymiarami dzierganego swetra, a nie sylwetki. Dla przykładu użyję cienkiej włóczki bawełniano - akrylowej i drutów 2,75 mm. Dla lepszego zrozumienia tematu podam przykładowe wyliczenia tłustym drukiem.

FAZA PRZYGOTOWAŃ

Na początku wykonujemy próbkę ściegiem, który chcemy użyć w swetrze, a następnie przeliczamy ile oczek i rzędów zmieści się w 10 cm. (20 oczek / 31 rzędów).

Zdejmujemy miarę. Najwygodniej jest zmierzyć inny pasujący sweter, ułożony na płasko tak, by jego tył był na wierzchu. Otrzymane wartości przeliczamy na oczka i rzędy, jeśli trzeba to zaokrąglamy wyniki do pełnych wartości parzystych.

a) szerokość pleców liczona od barku do barku (36 cm = 72 oczka)

b) szerokość tułowia na wysokości pachy (u kobiet - obwód w biuście podzielony na pół)
   (44 cm = 88 oczek)
c) szerokość dekoltu na tyle swetra, bez plisy (20 cm = 40 oczek)

d) wysokość otworu rękawa w tułowiu (ok. 18 cm = 56 rz.)
e) obwód rękawa w bicepsie (w najszerszym miejscu) (28 cm = 56 oczek)

f) szerokość pasa obojczykowego odpowiadająca wierzchołkowi główki rękawa  
   (wymiar intuicyjny, u mnie ok. 4 cm = 8 oczek / 12 rzędów)

FAZA OBLICZEŃ

ETAP I - Obliczenie oczek początkowych

Ilość oczek początkowych uzależniona jest od rodzaju swetra i typu dekoltu, który chcemy w naszej dzianinie zastosować. Jednak na etapie wstępnych obliczeń należy przyjąć, że tył i przód swetra są identyczne.

Od szerokości dekoltu (c) należy odjąć dwie połowy szerokości pasów obojczykowych (f). Otrzymany wynik to ilość oczek tylnej / przedniej cząstki swetra.

40 - 8 = 32 oczka

Podsumowanie:

Przód (32 o.), I obojczyk (8 o.), tył (32 o.), II obojczyk (8 o.) = razem 80 oczek

 

Rodzaje dekoltu

1. Dekolt płytki. Ten rodzaj dekoltu nie ingeruje w liczbę oczek początkowych. Taki dekolt kształtuje się za pomocą rzędów skróconych. Temat ten obszerniej opisałam w 3 cz. raglanu od góry (TUTAJ).

2. Dekolt głębszy (np. w szpic). Ten rodzaj dekoltu na samym początku zawiera w sobie tylko oczka tyłu, oczka pasów obojczykowych i po 1 - 2 o. z jednej i drugiej strony przodu. W kolejnych rzędach, przy jednoczesnej realizacji pasów obojczykowych (czyli skosów ramion) dodaje się oczka przy krawędziach dekoltu aż do uzyskania potrzebnego kształtu.

Wariant swetra

1. Wkładany przez głowę. Jest to najprostsza wersja. Nie trzeba nic zmieniać w początkowych obliczeniach.

2. Sweter na zapinanie. W takim wariancie należy przede wszystkim ustalić szerokość plisy bocznej, niezależnie od tego czy będzie ona powstawać od razu z tułowiem, czy też będzie dorabiana później. Szerokość plisy przeliczamy na oczka pamiętając, że ich liczba musi być parzysta (np. 6 oczek). Następnie dzielimy na pół zarówno plisę jak i przód swetra, a potem dodajemy do siebie otrzymane wartości. Tak uzyskujemy całkowitą liczbę oczek jednego z przodów swetra.

6 : 2 = 3 oczka (= pół plisy)  
32 : 2 = 16 oczek (= pół przodu)

3 + 16 = 19 oczek

Od wyniku odejmujemy liczbę oczek całej plisy. Działanie to pokazuje nam jak rozłożyć oczka w poszczególnych fragmentach przodów.

19 - 6 = 13 oczek

 

Podsumowanie:

Wariant bez plisy:

I przód (13 o.), I obojczyk (8 o.), tył (32 o.), II obojczyk (8 o.), II przód (13 o.) 
= 74 oczka (+ 2 oczka brzegowe, z których będzie się dobierać oczka na plisę)

Wariant z plisą:

I przód (6 + 13 o.), I obojczyk (8 o.), tył (32 o.), II obojczyk (8 o.), II przód (13 + 6 o.) 

= 86 oczek.

ETAP II - oczka obojczykowe

Aby obliczyć ilość oczek, którą trzeba dodać wokół pasów obojczykowych aż do osiągnięcia pożądanej szerokości tyłu / przodu, należy od szerokości pleców (a) odjąć obliczoną w I etapie początkową liczbę oczek tylnej cząstki swetra, a wynik podzielić przez dwa.

72 - 32 = 40 : 2 = po 20 oczek.

W sytuacji, gdy wynik jest nieparzysty, a ilość rzędów połowy szerokości pasa obojczykowego (f) parzysta, należy zmienić wymiar wysokości otworu rękawa w tułowiu (d) również na nieparzysty (poprzez dodanie lub odjęcie mu jednego rzędu). W przeciwnym razie początek podkroju pach wypadnie na lewej stronie swetra, a powinien wypaść na prawej.

Podsumowanie:

W każdym rzędzie, po zewnętrznej stronie krawędzi pasów obojczykowych
dodajemy po 1 oczku 20 razy.

ETAP III - główka rękawa i podkrój pachy

Główkę rękawa dzielimy na trzy części:

A -  górna, na którą składają się oczka pasa obojczykowego i oczka, które są dodawane później w każdym rzędzie. Część ta zajmuje ok. 1/6 całej wysokości otworu rękawa w tułowiu (d).

B -  dolna, przylegająca do podkroju pach w tułowiu; kształtuje się ją za pomocą rzędów skróconych. Ma ona kształt trapezu, w którym szerokość krótszej podstawy jest równa szerokości pasa obojczykowego (f), choć to nie jest regułą. Można też zastosować węższą podstawę i dzięki temu uzyskać bardziej wyostrzony kształt podkroju.

C -  środkowa, w której dodaje się oczka według wyliczonej formuły.

Obliczenie części A:

Obliczamy 1/6 wysokości główki rękawa (wartość przybliżona). W tym celu dzielimy liczbę rzędów odpowiadających wysokości otworu rękawa w tułowiu (d) przez 6.

56 : 6 = 9,33 rzędów - zaokrąglamy do 9 rzędów

Od wyniku odejmujemy połowę rzędów pasa obojczykowego. Otrzymana wartość jest równa ilości oczek, które trzeba dodać na zaokrąglenie główki rękawa po obu stronach pasa obojczykowego w każdym rzędzie.

9 - 6 = po 3 oczka (3 rzędy)

Obliczamy sumę wszystkich oczek części A. W tym celu dodajemy do siebie oczka pasa obojczykowego i podwojoną liczbę oczek, które mają być dodawane później w każdym rzędzie.

8 + 3 + 3 = 14 oczek

Obliczenie części B:

 

Obliczamy ile oczek wchodzi w skład całego podkroju jednej pachy. Taki podkrój składa się z części przedniej i tylnej, które w symetrycznym swetrze mają tę samą szerokość i kształt. Możemy więc przyjąć, że jeśli od szerokości tułowia (b) odejmiemy szerokość pleców (a) to otrzymamy sumę dwóch części podkroju, czyli cały podkrój.

88 - 72 = 16 oczek   

Od wyniku odejmujemy oczka podstawy pachy (wartość równa wierzchołkowi główki lub mniejsza, ustalona według własnych upodobań). Wynik dzielimy na pół. Otrzymana wartość wskazuje o ile oczek będziemy skracać rzędy w podkroju pachy.

16 - 8 = 8
8 :2 = o 4 oczka

Obliczamy ilość rzędów skróconych w podkroju pachy. Skracać będziemy każdorazowo po jednym oczku raz z jednej, raz z drugiej strony podkroju, dlatego aby otrzymać odpowiedni wynik, musimy dodać do siebie liczbę oczek przeznaczonych na rzędy skrócone oraz dwa dodatkowe rzędy, potrzebne na utworzenie podstawy podkroju.

4 + 4 + 2 = 10 rzędów.

Obliczenie części C

Obliczamy ilość rzędów części C. W tym celu od wysokości otworu rękawa w tułowiu (d) odejmujemy liczbę rzędów części A i B.

56 - 9 - 10 = 37 rzędów

Podobnie obliczamy ilość oczek. Od obwodu rękawa w bicepsie (e) odejmujemy liczbę oczek części A i B. Wynik dzielimy na pół. Otrzymana wartość wskazuje nam po ile oczek musimy dodać w środkowej części główki rękawa z obu jej stron.

56 - 14 - 16 = 26
26 : 2 - po 13 oczek

Pozostaje nam ustalić sekwencję dodawania tych oczek. W tym celu dzielimy liczbę rzędów części C przez liczbę oczek części C.

37 : 13 = 2,8

Otrzymana wartość przeważnie jest wartością dziesiętną. W tym przypadku oznacza to, że oczka będę dodawać x razy w co drugim rzędzie i x razy w co trzecim rzędzie. Zwykle wyrysowuję to sobie na kartce za pomocą tabelki.

Przykładowe rozmieszczenie dodawanych oczek:

Niekiedy zdarza się, że iloraz dzielenia rzędów przez oczka wychodzi większy niż trzy i wtedy trzeba dodawać oczka co trzy - cztery rzędy. W takiej sytuacji należy pamiętać, by od strony części A mimo wszystko przynajmniej dwa razy dodać oczka w co drugim rzędzie na ładne zaokrąglenie główki, a dalej proporcjonalnie odległości te zwiększać.

Podsumowanie obliczeń całej główki rękawa:

Na rękaw począwszy od wierzchołka główki dodajemy
po 1 oczku symetrycznie z obu stron rękawa:

3 x w każdym rzędzie (część A);
4 x w co drugim rzędzie i 9 x w co trzecim rzędzie (część C)

Na tym etapie kończymy obliczenia swetra contiguous i możemy przystąpić do części praktycznej. Nie jest to jednak koniec instruktażu. Przygotowuję kolejne części, w których poruszę takie zagadnienia jak: nabieranie oczek początkowych z plisy, dodawanie oczek na skosy ramion i główkę rękawa oraz kształtowanie podkroju pach za pomocą rzędów skróconych.

Poniżej wstawiam linki do pozostałych części opisu:


Metoda Contiguous - cz. 1 (opis metody i potrzebne narzędzia).
Metoda Contiguous - cz. 3 (nabieranie oczek początkowych z plisy).
Metoda Contiguous - cz. 4 (dodawanie oczek w skosach ramion i rękawach).
Metoda Contiguous - cz. 5 (tworzenie podkroju pach).
Metoda Contiguous - cz. 6 (rękaw w miejscu przylegającym do podkroju pachy).


Wszystkie rysunki (oprócz tabelki) wykonałam w bardzo wygodnej w obsłudze, darmowej aplikacji HandWrite Pro.

Metoda Contiguous - cz. 1 + update

Opis metody i potrzebne narzędzia

The Contiguous Method, zwana też przez polskie dziewiarki "Metodą na C" jest autorskim pomysłem Susie M. Jest to metoda przerabiania swetra (kardigana, sukienki, tuniki, itp.) bezszwowo od góry. Wszystkie cząstki swetra (tj. przód, tył i rękawy) powstają jakby razem i kształtują się kolejno według ustalonych zasad. Przerobiony w ten sposób sweter ma standardowy (t.zn. nieraglanowy) kształt rękawów i tułowia.

Podstawy tej metody w przejrzysty sposób i po polsku opisała MaBa, co jest bardzo wartościowym wkładem w nowoczesną sztukę dziewiarską. I w sumie można by na tym poprzestać, ale być może niektóre z Was, podobnie jak ja, odczuwają pewien niedosyt i chciałyby wiedzieć jak dokładnie wyliczyć sobie oczka początkowe i jak dalej kształtować np. główkę rękawa, by całość ładnie się układała. Właśnie dla tych osób powstał ten post.


Jak powstaje sweter dziergany metodą contiguous:

Metoda na C obejmuje obszar pomiędzy dekoltem a pachami. Sweter dziergany metodą contiguous jest swetrem symetrycznym, w którym przód ma tę samą szerokość co tył, a podkroje pach mają ten sam kształt z przodu i z tyłu.

Dzierganie rozpoczynamy od dekoltu, umieszczając cztery markery w wyznaczonych miejscach. W kolejnych rzędach stopniowo powstają przód i tył z wyraźnie odznaczającymi się pasami obojczykowymi. Po zewnętrznych stronach pasów, w każdym rzędzie, dodawane są pojedyncze oczka, dzięki czemu tworzą się skosy ramion. Po dojściu do główek rękawów, przód i tył przerabia się już prosto (bez dodawania oczek), natomiast stopniowo, zgodnie z obliczoną formułą zwiększa się liczba oczek w rękawach.

W momencie osiągnięcia wysokości podkroju pach należy rozdzielić robótkę na cząstki, odkładając oczka rękawów na inne żyłki lub kawałki włóczek. Jednocześnie łączymy przód z tyłem, dobierając w miejscu łączenia brakujące (określające szerokość jednej i drugiej pachy) oczka. Tak połączony tułów będzie w dalszej kolejności kształtowany za pomocą rzędów skróconych, w wyniku czego uzyskamy ładnie zaokrąglone podkroje pach. Podobnie kształtowane będą rękawy w miejscu przylegającym po podkroju.

Tu pragnę podkreślić, że moja wersja Metody Contiguous odbiega trochę od oryginału. Główną różnicą jest kształt główki rękawa. Nie do końca podoba mi się pas obojczykowy, złożony z dwóch oczek, które potem przechodzą w szpiczaste zwieńczenie rękawa. Myślę, że zdecydowanie lepiej układa się główka, która jest szersza i bardziej zaokrąglona. Jednak, jak zobaczycie w kolejnej części opisu, o szerokości główki będzie można zdecydować samodzielnie, niezależnie od moich upodobań...

Podobnie, jak szpiczastej główki, chcę uniknąć też zbyt płytko wrobionego rękawa - dzięki takiemu kształtowaniu sweter będzie swą formą przypominać typowy sweter z podkrojem pach i wszywanymi rękawami. 


Potrzebne narzędzia:

1. Druty z żyłką - jej długość uzależniona jest od rodzaju swetra. Jeśli robimy sweter bez zapięcia to długość żyłki nie powinna przekraczać obwodu robótki, a jeśli z zapięciem to długość żyłki nie ma większego znaczenia.

2. Druty do rękawów. Rękawy będą przerabiane na okrągło, więc nie obędzie się bez drutów pończoszniczych lub takich z żyłką o długości 40 cm (szerszy rękaw) albo 20 - 23 cm (wąski, dopasowany rękaw). Oczywiście można też rękawy wydziergać metodą Magic Loop - drutami z długą, giętką żyłką. Ostatecznie można rękawy przerabiać w rzędach i na końcu je zszyć.

3. Markery - czyli znaczniki. Mogą to być kółeczka, agrafki lub związane kawałki włóczki. Będą one zaznaczać nam miejsca, w których należy dodawać oczka w celu poszerzenia dzianiny.



W kolejnej części pokażę jak przeprowadzić podstawowe obliczenia.


Update:

Pisałam powyżej, że "...sweter dziergany metodą contiguous jest swetrem symetrycznym, w którym przód ma tę samą szerokość co tył, a podkroje pach mają ten sam kształt z przodu i z tyłu..." Taki model dobrze układa się na figurze dziecka, mężczyzny i kobiet z niewielkim biustem. W przypadku szczupłej sylwetki i dużego biustu, przód powinien być zdecydowanie szerszy od tyłu, a to komplikuje nieco wyliczenia i tego nie ujęłam w dalszej części instrukcji.

Poniżej wstawiam linki do kolejnych części opisu:

Metoda Contiguous - cz. 2 (część teoretyczna - obliczenia).
Metoda Contiguous - cz. 3 (nabieranie oczek początkowych z plisy).
Metoda Contiguous - cz. 4 (dodawanie oczek w skosach ramion i rękawach).
Metoda Contiguous - cz. 5 (tworzenie podkroju pach).
Metoda Contiguous - cz. 6 (rękaw w miejscu przylegającym do podkroju pachy).